Ò Fial Dels Carcinòls Vertuoses

Guston e la Marion,

Claude Vertut — 2023-02-28T15:08:55Z

Graphie normalisée
Guston e la Marion,

Un còp i aviá alai, plan lonh, plan lonh,
Guston e sa Marion...
Una piètra casèla lor serviá d'ostalon
Un bastard de canhòt per s'aparar del lop .
Una crabida al lach e juste una peçòta.
Qu'èra tot çò qu'avián, mès èran plan urós.
Una nèch, pleviá agaci, ausiguèron japar,
Lo canhòt s'afuscava, se metèt a renar.
E al solelh levat d'aquel fotut matin
Guston e sa Marion foguèron estabordits :
Ne cresián pas lors èlhs, quicòm s'èra passat ?
Pensèron al miracle, al diable e al sabat
Un male de canhòt, quò pòt pas canhotar ?
Un pichenèl tot trempe cercava a lo tetar
Era aquí que gimava, piètre e aganit
Mès pas un glop de lach d'enliòc voliá sortir.
La Marion ajèt páur e Guston que cercava
Aviá jos la casqueta una idèia que trotava.
Que sembla mai un can qu'un autre can salvatge ?
Poiriá ben èstre un lop qu'avèm en eritatge.
– Diá Marion, còcha-ne, vai te 'n mólzer la craba,
Aquela paura bèstia sans aquò crebará .
Tanlèu dich tanlèu fach, lo pichenèl chuquèt
E lor canhòt plan bòime alèra lo lequèt.
Tot se passava plan e semblava tranquille.
Mès un ser la crabida bialava e se plangiá,
Aviá un trauc pel còl pas polit que sagnava ;
Guston e sa Marion plorèron, degostats.
– Fai de ben a un can, te gafará deman :
Lo provèrbi es tan vièlh que deu z'èstre un pauc tròp,
Devián a-n aquel temps voler parlar del lop…
Diguèron per se consolar la Marion e Guston.
L'eritatge, pel solide, salvatge, èra tornat.
Pròva que d'ont venèm totjorn volèm anar.
Pensatz çò que vodretz, io zò vos dirai pas .
E ric e rac, mon conte es acabat.

Guston e la Marion per Guilhem Boucher}}

https://youtu.be/EUwmfAljf7c

Rapelatz-vos Josette Coldefy L' ivèrn fasiá de...

Claude Vertut — 2017-05-14T11:50:54Z

Rapelatz-vos
Josette Coldefy
L' ivèrn fasiá de tendas
Atrapava las triás
E las anava vendre
Per se far quatre sòs.
Sord coma una desca
Mès pas de bèl suspendre
Quand fasiá dels sedons.
Los latges corredors
Per penjar quauca lèbre
Que sa maire al canton
Rostiá al padelon.
Coma planses vesins
Caliá viure d' amassa
Èstre plan emmanit
Per poder se noirir.
Planses a lor plaça
Aurián crebat de fam
En plangent los enfants.
Se lavavan quand pleviá
Per tal d' estialvar l' aiga
Qu' anavan tota quèrre
A còp de posador
Per beure am un caçon
Sul cornet de l' aiguièra.
N' èron pas malaudós,
Cresi qu' èron urós.
De res èron contents.
E nautres avem tot,
Sem totjorn malirós
E avem pensament.

La modernitat Josette Coldefy

Claude Vertut — 2017-05-14T10:13:56Z

La modernitat
Josette Coldefy

Quand la modernitat
Comenquèt d' arribar
Èron ben plan contents
Mès avián pensament !
Lo lum sans la candèla,
L' aiga que pissa sola,
La boèta sul gabinet
Que parlava “ Français !”
Cossin quò podiá èstre
Sò nos disian los nòstres ?
E quand aquel molin
A cafè foèt aquí ?
Mòrle sans virar
Qu' un boton a cachar.
La vièlha se ‘n cresia,
Benlèu un pauc tròp,
Qu' un ser fèt lo cafè.
Vos vau dire que fèt :
Cachèt ben sul boton
Mès pas sul catador !
Foèt una granissada
Sus tota l' ostalada.
Foèrem estabordits
Pels gruns qu' èron partits.
N' i aviá per tot l' ostal
Rinsèrem coma cal !
La vièlha anguèt al lèch
Mota e sans cafè.
Disiá “ la modernitat
Nos a bien colhonats !! “

Févier 2009-

Quauques temps Josette Coldefy

Claude Vertut — 2017-05-13T20:19:21Z

Quauques temps
Josette Coldefy

Quauques temps, los ivèrns, nòstre pepè partiá
Am una museta e un cantèl de pan
Un veire de grautons e una mèja de vin
Partiá degarrostar e preniá l' espertin

Pel mèg de la Braunha, am l' acha e la poda
Fasiá dels gavèls de linha
Atraçava las rómecs e las fasiá cramar
Lo balmat estacat serviá a balatjar

E quand megjorn sonava al cloquier de Caniac
Sus una teula plata anava s' assetar
Furava dins sa pòcha, cercava lo cotèl
Durbiá la museta e ensacava lo capèl

Aqui èra tranquille, degun per rondinar
Escotava lo vent e los ausèls cantar
La femna èra a l' ostal e los nenes tetavan
E se fotiá pas mal se quicòm arribava

Tota l' après megjorn copava e recurava
Balatjava de fèlhas pel jaç de las fedas
E quand lo solelh corc anava se rescondre
Se n' anava de páur que lo jorn venguès negre

Arribava arredut e los pès escarronhats
Mès èra plan content del trabalh qu' aviá fach
Li demorava plus qu' anar apasturar
Avant d' anar manjar un sopar bien ganhat.

Photos Forêt de la Braunhe de Serge Hirondelle